| WaNNa 的个人资料~~~PhuNgMiM~~~照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
11月16日 มันรักเธอเพียงคนเดียวผู้ป่วยความจำเสื่อม
ฉันความจำเสื่อม
ไม่เคยจำว่าเธอนั้นเคยได้ทำร้ายใจ ไม่เคยจำว่าเธอนั้นเคยได้ทำให้ช้ำสักเท่าไร หมดน้ำตาไปแค่ไหน หากมันรั้งให้เธอไม่ไปจากฉันได้ .. ฉันยอม ฉันความจำสั้น ไม่เคยจำถอยคำ ที่เธอเคยตัดพ้อยังไง ไม่เคยจะจำที่เธอนั้นทำให้ร้ำร้องจะเป็นจะตาย ฉันจำไม่ได้ ที่ยังทนโง่งมมากมายก็เพราะฉัน … มันรักเธอเพียงคนเดียว อาจจะดูไม่ดีนัก ที่ตัวฉันเป็นอย่างนี้ อาจจะดูไม่เข้าที ที่ยอมให้เธอทำร้าย แต่ถ้าลองมาเป็นฉัน มี แค่เพียงหนึ่งเหตุผลที่ง่ายดาย คือรักเธอ เกินกว่าใจของตัวเอง ฉันความจำเสื่อม ไม่เคยจำเรื่องวันที่เรานั้นไม่เข้าใจ ไม่เคยจะคิดว่าเราสองคนนั้นต้องแยกกันไป เข้ากันไม่ได้ มีแต่ความทรงจำสุดท้ายก็ฉัน … รักเธอเพียงคนเดียว อาจจะดูไม่ดีนัก ที่ตัวฉันเป็นอย่างนี้ อาจจะดูไม่เข้าที ที่ยอมให้เธอทำร้าย แต่ถ้าลองมาเป็นฉัน มี แค่เพียงหนึ่งเหตุผลที่ง่ายดาย คือรักเธอ เกินกว่าใจของตัวเอง จะให้ทำอย่างไร ทั้งในเมื่อใจฉัน มันรักเธอเพียงคนเดียว อาจจะดูไม่ดีนัก ที่ตัวฉันเป็นอย่างนี้ อาจจะดูไม่เข้าที ที่ยอมให้เธอทำร้าย แต่ถ้าลองมาเป็นฉัน มี แค่เพียงหนึ่งเหตุผลที่ง่ายดาย คือรักเธอ เกินกว่าใจของตัวเอง อาจจะดูไม่ดีนัก ที่ตัวฉันเป็นอย่างนี้ อาจจะดูไม่เข้าที ที่ยอมให้เธอทำร้าย แต่ถ้าลองมาเป็นฉัน ไม่ต้องหาหรอกเหตุผลที่มากมาย แค่รักเธอ มากกว่าใครเท่านั้นเอง 9月13日 喜欢和爱的区别人世间有种情感叫“喜欢”，另一种叫“爱” 4月9日 ภาคสองต่อจากภาคแรกน่ะ ย้อนไปความเดิมตอนที่แล้ว เอ่อ....จำไม่ได้เหมือนกัน อิอิอิ
 พอถึงสนามบินสุวรรณภูมิ(กลางเดือนกุมภา) เฮ้อ...เดินทางคนเดียวอีกแล้ว รอแล้วก็รอ(รอโทรศัพท์บางคน แต่.....เครื่องขึ้นสิบโมงสามสิบห้า โทรมาตอนนั้นพอดี ข่าวว่าปิดเครื่องไปแล้ว)แต่ก็ขอบคุณที่ยังโทรมา... พอขึ้นเครื่องสิ่งที่ไม่อยากเจอก็เจอ อุตส่าห์ภาวนาให้ได้นั่งที่ดีๆหน่อย ชริ.....ยัง ยังไม่จบ พอลงเครื่อง(ที่เซี่ยงไฮ้) รับกระเป๋าเรียบร้อย กำลังจะออกจากสนามบิน โดนตำรวจเรียกอีก เอ้อ หน้าเราผิดกฏหมาย ฮ่าๆๆ เรื่องของเรื่องคือเค้าคงตามหาคนจีนอยู่มั้ง เห็นชี้คนนู้นคนนี้ แต่คงไม่รู้หน้าตาเป็นงัย เลยเรียกผู้ต้องสงสัยมาสอบถาม (แล้วกรูโดนเรียกงัย) เค้าก็ถามมาเป็นภาษาจีน แต่ได้ยินไม่ถนัดเลย หะ ทำหน้าสงสัย เค้าเลยมาเปลี่ยนมาพูดอังกฤษกับเราขอดูพาสปอร์ตแล้วถามว่าเรียนที่ไหน แล้วก็ปล่อยตัวออกมา (ภาษาอังกฤษช่วยชีวิต ฮ่าๆๆ) พอเราเดินให้หลังมานิดเดียวก็ชี้ไปที่อีกคนนึงที่เดินตามมาว่าคล้ายๆ แล้วก็เรียกตัวไปอีก เหอๆๆๆ (สรุปไม่รู้อะไร) ...................
เทอมนี้เรียนอีกสองอาทิตย์ก็ปิดเทอมละ ปิดก็ปิดสอบสองอาทิตย์แต่เราต้องเขียนรายงานส่ง ปวดหัวๆๆๆ ไม่รู้จะเขียนเรื่องอะไรทุกที แต่ละวิชา(มีสามวิชา)ยากแท้หยั่งถึง ยากที่สุดมีอยู่วิชานึงอีกสองวันส่งยังไม่ได้เริ่มเขียนเลย เรื่องของเรื่องกำหนดส่งเหลืออีกอาทิตย์นึง แต่ว่าอาจารย์จู่ๆก็บอกว่าอีกสองวันให้ส่งงาน เพราะอาจารย์ไม่อยู่หลายเดือน ฮ้าๆๆๆๆๆๆๆๆ ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ เวรกรรมแท้ๆ นั่งคิดนอนคิดเดินคิดยืนคิด ก็คิดไม่ออกว่าจะเขียนเรื่องอะไรดี เอาหนังสือทั้งหมดที่มีอยู่มากเปิดอ่านๆๆหาข้อมูล อ่านไปน้ำตาไหลไปไม่รู้ตัว และแล้วก็ ปล่อยโฮ คิดถึงบ้าน คิดถึงพ่อแบแม่ (ตอนนี้นึกถึงแล้วฮาตัวเองมากมาย) อ้อ ปวดหัวมากด้วยจนต้องเลิกล้มแล้วนอนหลับ พอตื่นมาตอนเช้า วิธีนี้ดีที่สุด โทรเรียกเพื่อนคนจีนมาช่วยทำ เอ้ย คิด ฮ่าๆๆ เพื่อนก็แสนดี อิอิอิ มาช่วยเราคิดหัวข้อ แล้วหาข้อมูลให้ อ่าๆๆๆๆ แล้วเราก็เรียบเรียง (แต่ก็ความคิดเพื่อนทั้งน้านนนนน) แอบเขียนจดหมายน้อยให้อาจารย์ด้วยหล่ะ ขอความเมตตาให้เด็กต่างชาติต่างภาษาคนนี้ด้วย ฮ่าๆๆ พอเขียนเสร็จแล้วก็เลยเอาไปส่งพร้อมกันทั้งสามวิชา(คนละอาจารย์นะ) อันที่จริงในใจไม่เคยอยากได้คะแนนสูงๆเล๊ย ขอแค่ผ่านก็พอละน่ะ (ผ่าน75คะแนนซึ่งสูงมาก เลยเครียด) พอถึงช่วงของการรอคะแนนออก(ซึ่งก็อีกสองอาทิตย์หลังจากส่งงานไป) ยอมรับว่าปวดหัว และกลุ้มใจทุกที กลัวไม่ผ่าน (ไม่ผ่านเรื่องใหญ่เลย) ต้องการกำลังใจในช่วงเวลานี้ด่วน และมากมาย ก็ได้จากพ่อแม่เป็นสำคัญ แล้วก็เพื่อนๆพี่ๆน้องๆ ทั้งที่จริงแล้วต้องให้กำลังตัวเอง แต่ก็นะ อารมณ์นี้จะไปหามาจากไหน ได้แต่นั่งรูปที่ถ่ายกับพ่อแม่ .......แล้วบอกตัวเองว่าเพื่อทั้งสองคนนี้ต้องทำให้ได้ .....................
ช่วงนี้(ปลายเดือนมีนาคม)เปิดเทอมสามแล้ว เร็วจริง ..... แต่เกรดเทอมสองก็ยังไม่ออก ต้องรอลุ้นต่อไป เทอมสามอันที่จริงมีสามวิชา แต่ว่าอีกวิชานึงย้ายไปเทอมสี่ ซึ่งเป็นเพราะว่าไม่มีอาจารย์สอน (เป็นไปได้งัย) เลยเหลือแค่สองวิชา อ้อ.....ตอนแรกมีวิชาภาษาอังกฤษด้วยไปเรียนมาแล้วคาบนึง แต่ได้ข่าวมาว่าต่างชาติไม่ต้องเรียน แล้วเราก็ไม่ได้ลงเรียนวิชานี้ด้วย แต่เพื่อนคนจีนในเอกต้องเรียนเป็นวิชาบังคับ เราเลยไปถามเพื่อความแน่ใจ .......ถามอาจารย์ที่คณะ อาจารย์ก็ถามที่ฝ่ายทะเบียน ได้ความว่าไม่ต้องเรียน (ดีใจๆ) แต่เพื่อนเวียดนามไปถามฝ่ายนี้เหมือนกันคนเดียวกับที่บอกเรา เจ๊กลับบอกว่าต้องเรียน เอ๊ะ ยังงัย เจ๊แกจำคำพูดตัวเองไม่ได้รึงัย ........... แต่ยังงัยเราก็ไม่ไปเรียนหรอก ฮ่าๆๆ (จะยุ่งยากทีหลังมั้ยนิ) สรุปเทอมนี้ก็เรียนสองวิชา โอ๊ะ เจออาจารย์คนเดิมตอนเรียนเทอมหนึ่ง ไม่เป็นไรค่ะ แต่อีกวิชานี่สิ อาจารย์โหดน่าดู ต้องอภิปรายกันทุกคาบเลย ได้รายงานมาคนละเรื่องต้องไปรายงานหน้าห้อง แล้วแต่ละคาบทุกคนต้องพูดจะถามคำถามหรือแสดงความเห็นเกี่ยวกับเรื่องที่เพื่อนรายงานก็ได้ อ๊าๆๆๆๆๆๆๆ ปัญหาของเราคือไม่มีคำถามค่ะ แค่ฟังยังไม่ค่อยจะรู้เรื่องเลย แล้วจะถามอะไรล่ะเนี่ย.......แต่จะพยายามหาคำถามไปถามให้ได้นะคะอาจารย์..............
อ๊าๆๆๆ เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา ( ต้นเดือนเมษา) เกรดออกแล้วๆๆๆๆๆ ลุ้นแทบตาย ฮ่าๆๆๆ โดยเฉพาะวิชาที่ทำให้ฉันเสียน้ำตา ฮ่าๆๆ ..........................ผ่านแฮะ...............คะแนนเท่าเพื่อนคนจีนหลายๆคนเลยแฮะ(จากที่สอบถามมา).......โอ้พระเจ้า.............พ่อบอกว่าเกรดออกแล้วก็เลี้ยงข้าวเพื่อนด้วย............อยากเลี้ยงข้าวเพื่อนๆ........แต่เพื่อนไม่ยอม...........
พอและง่วงนอน ตีสองแล้วนิ ไปนอนดีกว่าพรุ่งนี้มีเรียน (บ่าย ฮ่าๆๆๆ)
 3月14日 大海从那遥远海边，慢慢消失的你， 所有受过的伤，所有流过的泪。
2月25日 แค่อยากเล่าให้ฟัง กลับมาถึงเซี่ยงไฮ้ตั้งแต่วันที่ 15 (โดดเรียนไปหนึ่งสัปดาห์ เหอๆๆ) หอบการบ้านไปกะทำซะเยอะแยะ แต่..................ไม่ได้ทำเลยซักตัว (ขี้เกียจนี่....นิสัยเสีย)ยังไม่อยากกลับมาจีนเลยค่ะ กลับไปอยู่บ้านแค่สองอาทิตย์(ไปอยู่ที่อื่น ฮ่าๆๆๆ)พ่อกับแม่ยังไม่หายคิดถึงเลย (แต่อีกสี่เดือนก็ได้กลับอีก)
ตลอดหนึ่งเดือนที่อยู่ไทยอยากบอกว่าอาหารไทยอร่อยมาก แต่อาหารฝีมือแม่ สุดยอดดดดดดดดดดดที่สุด(แม่น่ารักที่สุดเลย)
พ่อก็น่ารัก (เดี๋ยวพ่อน้อยใจ) ไปรับไปส่งตลอด กทม.- พิจิตร ,พิจิตร - กทม. อยากไปไหนจะไปส่ง อ้อนนิดนึงก็ไปส่งถึงที่(ก็เรายังไม่ได้ทำใบขับขี่ อีกอย่างรถพ่อไม่ใช่รถเรา อิอิ)เดี๋ยวให้มีรถเป็นของตัวเองก่อนเหอะ จะขับพาพ่อกะแม่ไปเที่ยวเอง(ต้องไปทำใบขับขี่รอไว้ก่อน) วันที่พ่อว่างพ่อก็พาไปหาปู่กับย่า(จ.ตาก) พอไปถึงประมาณเก้าโมงเช้านี่แหละ (ผู้ร่วมเดินทางไปกับเรา พ่อ แม่ อากับครอบครัว น้องสาว แล้วก็หลานชายที่รัก) ปู่ก็ฟ้องบอกว่าย่าปลุกตั้งแต่ตีสี่ให้พาไปซื้อของที่ตลาดมาทำกับข้าวรอพวกเรา นี่นึ่งไก่รอไว้ตั้งหลายตัว
(ไก่เปื่อยหมดเเล้ว)ก็ยังไม่มากันซักที เหอๆๆๆ ปู่บอกขี่รถตอนเช้าอย่างนี้หนาวมาก แต่ไปถึงก็ได้กินข้าวกับปู่ ย่า พอดีแหละ แล้วก็มีพี่ชาย กับอาอีกคนมาสมทบ อาเรากลายเป็นคุณตาไปซะแล้ว (อ้าว เราก็กลายเป็นป้าไปซะงั้น ไม่นะ.....ไม่เรียกป้า) อาอุ้มหลานน้อยน่ารักมาด้วยหง่า (น่ารักมากๆเลย เห็นแล้วก็หลง) พ่อกะแม่มันหน้าตาดีนี่เนาะ แต่ทำไมแซงหน้าเราไปเฉยๆอย่างนี้ล่ะ เง้ออออออ
ช่วงปลายๆเดือนมกรานัดกับเพื่อนอีกคนไปเดินสายเริ่มจากแวะไปหาพี่น้องพ้องเพื่อนที่พิษณุโลกก่อน(ม.นเรศวร)ให้ตายเถอะ ตอนสมัยเราเรียนอยู่ทำไมไม่สวยขนาดนี้นะ นู่นนี่นั่น ปรับปรุง บำรุง ซ่อมแซม และสร้างขึ้นมาใหม่ สวยมากมาย ชอบค่ะ ได้เจอรุ่นน้อง กับ พี่ๆด้วยดีใจมากมาย ไปร้องเกะมาด้วย อิอิอิ
วันต่อมาก็ขึ้นรถไปแดนอิสาน อุดรธานี ไม่ได้ไปก่อม็อบแต่อย่างใดเพียวแค่ไปเยี่ยมพี่ๆที่ทำงาน(ม.ราชภัฏอุดรธานี)ก็เยี่ยมไม่ครบ ได้สถิตอยู่ที่ฝ่ายวิเทศน์ฯที่เดียวเลยอ่ะ (คราวหน้าเข้าศูนย์ภาษาแน่นอนค่ะ) แต่ข่าวว่าสังกัดศูนย์ภาษา เอ๊ะยังงัย แต่กว่าจะได้ฤกษ์เข้าไปก็หลายวันเอาการ พอเข้าไปก็งานเข้าเลย เหอๆๆ (พายุเข้าตอนท้ายมาด้วยนิดนึง)
คิดถึงพี่ๆ(พี่อาจารย์มดแดง,พี่เอ๋ ,พี่เป้,เพื่อนสาวอีกสองสามคน ฯลฯ)พอได้เจอกันก็เลยพากันไปกินกุ้งเผาตัวโตๆๆ(หมด เหลือแต่ขนาดกลาง เซ็ง) ส้มตำ ตำไทย ตำลาว ตำแตง ปลาเผา ต้มยำรวมมิตร พล่ากุ้ง ปลาหมึก ผัดผงกะหรี่ กินกับข้าวผัดปู นี่มื้อเดียวนะเนี่ย
โอ้วววว เหอๆๆ ต่อด้วยการสรวลสนามสองวันติด(วันอื่นใช่ว่าไม่ไปนะ แต่ไปร้านอื่น อิอิ)อยู่อุดรสองอาทิตย์สนุกสนานดี ขอบคุณทุกคนคร๊าบบบ แต่ก็มีแอบแวะไปที่อื่น เพื่อ..........(ไม่ขอกล่าวถึง ทรมานจิตใจ) กลับบ้านดีกว่า........
นั่งรถกลับจากอุดรมาลงพิดโลก (พ่อกับแม่มารับถึงพิดโลกเลย) แล้วก็เลยไปซื้อของกันนิดหน่อยกว่าจะกลับมาถึงบ้านก็ค่ำเลย แต่เอ...เหลืออีกแค่อาทิตย์เดียวก็จะกลับจีนละ (อ้าว ยังไม่ได้ซื้อตั๋ว) ฮ่าๆๆๆ เดือนร้อนคุณพ่อผู้น่ารักพาไปซื้อสิ (ออกเงินให้ด้วย
นี่น่ารักสุด อิอิ) เกือบไม่ได้ราคานักเรียนซะแล้ววววว ดีที่พนักงานน่ารัก ขอบคุณค่า วันต่อมาเพื่อนโทรมาว่าอยากเจอก็เลยรีบไปเดี๋ยวนั้น ดีที่อยู่แค่ในเมืองนะ ไกลกว่านี้ไปไม่เป็น ไม่ได้เจอเพื่อนวรรณนานมากมาย แถมยังได้เจอเพื่อนน้ำหอมอีก (อดีตคืออดีต) ก็ดีใจที่ได้เจอนะ เพื่อนมีความสุขดีก็โอเคแหละ บ่ายๆพี่ก็มารับกลับบ้าน (พอดีมันมาหา เลยไม่ต้องนั่งรถกลับเอง) บอกว่าอยากกินกับข้าว(ยำหมู)ฝีมือเรา (คิดถูกคิดผิดเนี่ย คิดได้งัย) ขับรถมาจากตากแน่ะ อืมๆๆ ทำไปทำมาก็อร่อยดีเหมือนกัน (ฮ่าๆๆๆ ชมตัวเอง...) ..........
อยู่ไปอยู่มาก็ถึงวันกลับ ก่อนวันจะกลับเลยไปร่ำลาญาติพี่น้องก่อน เริ่มจากยาย ยายร้องไห้ด้วย หง่าาาา (แพ้น้ำตา) แล้วก็ไปบ้านป้ากับลุง อีกมากมาย (ลุงให้ค่าขนมมาด้วย) พอกลับมาถึงบ้าน เอ่อ ยังไม่ได้เก็บของเลย ขอตัวเก็บของแป๊บนึง
พอตกเย็นลุงป้าน้าอาข้างๆบ้านก็มานั่งคุยด้วย เหอๆๆๆ มาให้กำลังใจ (ซาบซึ้งๆ) จู่ๆลุงกับป้าที่เพิ่งไปลามาก็มาหาที่บ้านซะงั้น กลายเป็นว่าผู้คนเต็มบ้านเราเลยก็เลยทำไรกินกัน เมากัน เอ้ย เม้าท์กัน (อันที่จริงก็มีแหละน่า) แล้วจู่ๆลุงก็บอกว่าจะมาส่งด้วย แล้วก็ชวนลุงอีกคนมาด้วย (เกรงใจจังค่ะ) จริงๆแล้วรู้สึกดีมากเลยที่ผู้ใหญ่เค้าดีใจกับเรามากขนาดนี้ ต้องขอบคุณอีกครั้ง สัญญาว่าจะตั้งใจเรียนและทำให้สำเร็จ (แม้จะยากมากมาย) สู้ๆคร๊าบบบ
พอแค่นี้ก่อนดีกว่า เขียนไรมากมายขนาดนี้เนี่ย ไม่เคยเขียนมากขนาดนี้มาก่อน งั้นเรื่องราวตั้งแต่สนามบินจนถึงเซี่ยงไฮ้ไว้ต่อคราวหน้าแล้วกัน (จะมาเขียนต่อตอนไม่มีไรทำ กำลังฟุ้งซ่าน) 1月25日 ช่วงเวลาปิดเทอมเมื่อปิดเทอมมาถึงก็รู้สึกดีใจอ่ะนะที่จะได้กลับบ้านแม้จะแค่เดือนเดียว แต่ก็คิดถึงประเทศไทยมากๆเลยแหละนี่ก็กลับมาได้สองอาทิตย์กว่าๆจนใกล้จะเปิดเทอมอีกแล้ว .........เศร้า...........หอบการบ้านมาตั้งมากมาย กะว่าจะทำให้เสร็จและสำเร็จแต่................................................................ความขี้เกียจเข้าไส้.....................ก็เลย........................เครียดดดดดด........................ยังไม่ได้เริ่มทำสักตัว...............ท่าทางจะไม่รอดซะแล้วงานนี้ฮืออออออออออออออออออออออออออออออ(คิดซะว่ากลับมาพักผ่อน)กลับไปตายแน่เลย.......คิดไปได้งัยหาเรื่องเที่ยวดีกว่า ฮ่าๆๆๆๆ ไปไหนดีอ่ะ ไปด้วยกันมั้ยคะ1月5日 ความสุข คนเราต่างก็แสวงหาความสุขกันมิใช่หรือ แล้วความสุขของแต่ละบุคคลก็นิยามไม่เหมือนกัน อย่างไรถึงจะเรียกว่าเป็นชีวิตที่มีความสุข ไม่ว่าจะแสวงหากันอย่างไรสุดท้ายความสุขที่แท้จริงก็อยู่ไม่ไกลตัวเรา เกิดมาจากข้างในตัวตนของเรา ภายในใจ ภายในความคิด มิใช่หรือ
ความคิดดีๆ เป็นที่มาแห่งความสุข แน่นอนว่าเมื่อเราคิดดีๆ โลกก็จะดีตามอย่างที่เราคิด ดังที่ท่านว่าไว้ “โลกเป็นอย่างไร ขึ้นอยู่กับว่าเราใส่แว่นตาสีอะไรมองโลก หากมองโลกในแง่ดีชีวิตมีแต่สิ่งรื่นรมย์ หากมองโลกในแง่ร้าย ชีวิตมีแต่วุ่นวายและทุกข์ระทม”
ปัญญาดีย่อมมีสุข คนมีปัญญาย่อมใช้ปัญญาในการแก้ปัญหาเพื่อให้พ้นทุกข์ ดังนั้นสำหรับคนมีปัญญา วิกฤติอยู่ไหน ปัญญาอยู่นั่น ส่วนคนด้อยปัญญา โอกาสอยู่ไหน วิกฤติอยู่นั่น จงเรียนรู้ที่จะเปลี่ยนปัญหาให้เป็นปัญญา เปลี่ยนอุปสรรคเป็นอุปกรณ์ ชีวิตของคนดีคือชีวิตที่มีสุข ดังท่านว่า ดอกไม้หอมได้บางดอก แต่มนุษย์หอมได้ทุกคน หากเขาเป็นคนดี กลิ่นดอกไม้แม้หอมขนาดไหน ก็หอมได้แต่ตามลมเท่านั้น ส่วนกลิ่นความดีของคนดีนั้น หอมหวนทวนลม ฟุ้งกระจายไปในทิศทั้งสี่ ดอกไม้ผลิบานแล้วไม่นานก็ร่วงโรย แต่ความดีของคนนั้น สถิตเป็นนิรันดร์เหนือกาลเวลา ปฏิสัมพันธ์ดีก็มีความสุข เป็นการเลือกคบมิตร ซึ่งโลกนี้มีมิตรอยู่ 3 ประเภท คือ 1. บาปมิตร เพื่อนชั่ว จงอย่าคบ 2.กัลยาณมิตร เพื่อนดี จงคบ 3.พันธมิตร เพื่อนที่ผูกพันกันด้วยผลประโยชน์ จงระวัง ทำงานดีก็มีความสุข ท่านว่าไว้ คนจำนวนมากเป็นทุกข์ขณะทำงาน แต่เบิกบานเฉพาะวันเสาร์ อาทิตย์โดยหารู้ไม่ว่า ในหนึ่งสัปดาห์มีเสาร์-อาทิตย์แค่สองวัน จงเป็นสุขขณะทำงาน จงเบิกบานขณะหายใจ มองโลกในแง่ดี ชีวิตมีความสุข ดังผู้รู้ท่านหนึ่งกล่าวว่า “ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้มัน ถูก อยู่แล้ว มีแต่ความเห็นของเราเท่านั้นที่ผิด” ใครทำความเข้าใจคำกล่าวนี้ได้อย่างลึกซึ้ง คนนั้นจะไม่ทุกข์และเขาจะไม่หวั่นไหว ในความผันแปรของชีวิต สิ่งใดเกิดขึ้นมาเขาจะอุทานเสมอว่า “มันเป็นเช่นนั้นเอง” ครอบครัวดีทวีความสุข ครอบครัวคือพื้นฐานสำคัญของชีวิต บุตรธิดาคืออนุสาวรีย์ของพ่อแม่ หากลูกเป็นคนดี อนุสาวรีย์ของพ่อแม่ก็งดงาม หากลูกเลวทราม อนุสาวรีย์ของพ่อแม่ก็อัปลักษณ์… 12月22日 คนสามคนในตัวเรา"ผมถูกใส่ร้าย ผมไม่ได้ขโมยเงินในหอพระ แต่ผมเข้าไปปัดกวาดเช็ดถูบ่อย ๆ ทุกคนก็หาว่าผมเป็นขโมย ไม่มีใครเชื่อผมเลย ฮือ ฮือ" หลวงตานั่งลงข้าง ๆ พยักหน้าเข้าใจแล้วสอนลูกศิษย์ว่า "เจ้ารู้ไหมในตัวเรามีคนอยู่สามคน คนแรกคือ คนที่เราอยากจะเป็น คนที่สองคือ คนที่คนอื่นคิดว่าเราเป็น คนที่สามคือ ตัวเราที่เป็นเราจริง ๆ ลูกศิษย์หยุดร้องไห้ นิ่งฟังหลวงตา "มาถึงไอ้ตัวที่สอง จะเป็นเราแบบที่คนอื่นยัดเยียดให้เป็น "อย่างคนขับสิบล้อจอดรถอยู่ข้างทางเฉย ๆ เช้ามาพบศพใต้ท้องรถ ก็ต้องขับรถหนี คนที่ชอบนินทานั้นมองคนอื่นด้วยใจที่หยาบช้า ไร้วิจารณญาณ ใจแคบ มองคนอื่นผ่านกระจกสีดำแห่งใจตัวเองคนเหล่านี้มีอยู่ทั่วไปในสังคม
เห็นสิ่งไม่ดีของใครจงเตือนตัวเองว่าอย่าทำ อย่าเลียนแบบ นั่นแหละวิถีของนักปราชญ์ ถ้าเอาไปว่าร้ายนินทาเรียกว่าวิถีของคนพาล " สิ่งใดที่เราไม่ได้ทำ ไม่ได้คิด ไม่ได้เป็น แต่คนอื่นคอยยัดเยียดให้เรา ใจคนอื่นต่างหากที่ควรซักฟอกให้ขาวสะอาดกว่าที่เป็นอยู่ 12月1日 父亲节ดาวดวงน้อย
เพราะเธอนั้นคือ ทุกสิ่ง ในชีวิต ที่ฉัน มี ของมีค่าใด ไม่อาจ แทนค่าเทียม เท่าสิ่งนี้ ความรัก สร้างเธอ มอบเธอให้ฉัน คุ้มครอง ตลอดไป เจ้าคือดาวดวงน้อย ของพ่อ จับมือพ่อเอาไว้ พ่อจะพาเจ้าเดิน ข้ามไป สู่ปลายทางที่ดี แม้ยามร้องไห้ คอยปลอบ ยามเหน็บหนาว ให้ผ้าห่ม เห็นเธอนั้นมี ความสุข ลำบากกาย ก็ทนไหว เป็นสาย สัมพันธ์ ที่ไม่มีวัน สิ้นลง แม้วันตาย เจ้าคือดาวดวงน้อย ของพ่อ จับมือพ่อเอาไว้ พ่อจะพาเจ้าเดิน ข้ามไป สู่ปลายทางที่ดี * ไม่มีรัก ครั้งไหน รักมากแค่ไหน ยิ่งใหญ่เกิน ที่ให้เธอ เหนื่อยแค่ไหน ไม่ท้อ ทนได้เสมอ ขอให้เธอ มีความสุข ให้เจ้าเดินต่อไป ไม่น้อยหน้าใครใคร เจ้าคือดาวดวงน้อย ของพ่อ จับมือพ่อเอาไว้ พ่อจะพาเจ้าเดิน ข้ามไป สู่ปลายทางที่ดี แม้ รู้ว่าในสักวันหนึ่ง ต้องมีใครสักคน รักเธอ ขอให้เขาเป็นคนดี ไม่ทำให้เธอ เสียใจ รักเธอ อย่าง ที่ ฉัน รัก เธอ
10月12日 谈论 กันและกัน
引用 กันและกัน 7月23日 ความรัก ความหวัง ความฝัน .................ไม่มีเหลือแล้วใครๆบอกว่าความรักเป็นสิ่งสวยงาม ก็ใช่อยู่ถ้าหากว่าทั้งสองฝ่ายรักกัน แต่สำหรับเราบอกได้คำเดียวว่า กรูไม่อยากรัก
เพราะไม่อยากเจ็บในเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกัน แต่จะฝืนใจยังงัยล่ะ ซวยจริงๆเลยกรู
เกลียดสภาพนี้ที่สุดเลย แงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ทำใจยอมรับหรอ
จะดีรึ เจ็บอยู่คนเดียว
รึอาจจะมีความสุขที่ได้รัก ไม่จริงอ่ะ ไม่มีความสุขหรอก เจ็บปวดจะตาย ไม่เอาๆๆๆๆ
อะไรกันเนี่ย หัวใจ อยากเจ็บใช่มั้ย ได้จัดให้ ถ้ามันยากนักที่จะตัดใจ ชอบแบบทรมานใจตัวเอง ชอบแบบเจ็บปวด จัดให้
จะรักก็รักไปเชิญตามสบาย ไม่สนใจแล้ว เจ็บจนตายอยู่นี่ เวรกำจริงๆชีวิตตรู
มีอีกหลายเรื่องกลุ้มใจ อะไรจะขนาดนี้น้อ ชีวิต หลายเรื่องแท้ อายุเพิ่งแค่นี้เองอ่ะ
ก็มันกลุ้มนี่หว่า ชีวิตเราแต่คนอื่นกำหนด ต้องทำตามชั้นไม่มีสิทธิ์เลือกใช่มั้ยเนี่ย
โอเคๆๆๆๆ จะให้ทำอะไรยังงัย เมื่อไหร่ก็ได้บอกมาเลย ทำได้ทุกอย่างตามแต่ท่านจะบัญชาค่ะ
ชีวิตก็แค่นี้เลือกเองไม่ได้ก็ไม่ต้องเลือก
เฮ้อ กลุ้ม........
ทีเรื่องคนอื่นช่วยเค้าดีนัก ตัวเองกลับช่วยอะไรตัวเองไม่ได้
3月26日 รอปิดตัวเองให้มืดมน อย่างคนที่ไร้ความคิด
ปล่อยชีวิต ยึดติดกับคำว่ารอ ในความรัก ในความหวัง มีความช้ำคอยซ้ำรอยต่อ ตอกย้ำว่าต้องรอ เรื่อยไป กับความรักที่เลื่อนลอย ที่ลดน้อยลงทุกที เท่าที่มี ข้างกายคือความเงียบเหงา อยากมีเธอ เคียงข้างกาย ไขว่คว้าได้เพียงแค่เงา อ้างว้างและเหน็บหนาว เหงาในหัวใจ เหนื่อยจนท้อ ต้องรออีกนานเท่าไหร่ ความรัก ของเรามันคงสุดทาง เหนื่อยเพียงไหน เมื่อมันยิ่งรอ ยิ่งหมดความหวัง ความฝัน คงไม่มีวันเป็นจริง เหนื่อยและท้อ ต้องรอไปจนเมื่อไหร่ ยิ่งหวัง ยิ่งไกลออกไปทุกที เหนื่อยและล้า ไขว่คว้าเท่าไหร่ ไม่ถึงเธอซักที สิ่งที่เจอวันนี้ ฉันมีแต่ความว่างเปล่า จะวันนี้ จะวันไหน จะยังเฝ้ารออย่างนี้ กี่เดือนปีเลยผ่าน จะรอเรื่อยไป ด้วยดวงใจที่มั่นคง จะนานแสนนานเท่าไร แต่หัวใจ ยังย้ำทุกวันว่ารอ เหนื่อยจนท้อ ต้องรออีกนานเท่าไหร่ ความรัก ของเรามันคงสุดทาง เหนื่อยเพียงไหน เมื่อมันยิ่งรอ ยิ่งหมดความหวัง ความฝัน คงไม่มีวันเป็นจริง เหนื่อยและท้อ ต้องรอไปจนเมื่อไหร่ ยิ่งหวัง ยิ่งไกลออกไปทุกที เหนื่อยและล้า ไขว่คว้าเท่าไหร่ ไม่ถึงเธอซักที สิ่งที่เจอวันนี้ ฉันมีแต่ความว่างเปล่า สิ่งที่รู้วันนี้ ฉันมีแต่คำว่ารอ ช่างเข้ากับเราตอนนี้ซะจริงๆ 8月30日 เขาเป็นนักร้อง วันนี้อยากแนะนำเค้าคนนี้
 薛之谦 หรือ แจ็คกี้ นั่นเอง น่ารักมั้ยอ่า
หล่อออออออออออ ร้องเพลงก้อเพราะ อิอิอิ
 บาดใจจจจจ
ปล.นี่เราคลั่งนักร้องคนนี้ไปแล้วหรือนี่ โอ้ววววววววววม่ายยยยยยยยยยย
8月28日 ไร้สาระซะบ้าง.......อันที่จริงก็ไม่มีอยู่แล้วนิไม่ได้เข้ามาซะนาน...............
วันนี้ว่าจะเขียนอะไรซักหน่อย เมื่อวานเพื่อนอ่านบล็อกของดองวานให้ฟัง นึกถึงบล็อกของตัวเอง
กลับมาบ้านักร้องอีกแล้ว ไร้สาระจริงๆ โตแล้วนะเนี่ย.............ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ............กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆ
ว่าจะลืมเรื่องที่ไม่ดีที่ผ่านมาทั้งหมด แต่ลืมไม่ได้หรอก อิอิอิ
มาอ่านเพลงนี้กันดีกว่า 你过得好吗 ของ แจ๊คกี้
一路 一路 一路 从泥泞到风景
为你爬过山顶，为你掉入海里 一遍 一遍 一遍 读你留下的信 不是责怪你 只是会想你 嘿 你过得好吗 你过得好吗 会想起我吗 曾经的辛苦 还历历在目 嘿 你过得好吗 你过得好吗 你受伤了吗 如果你幸福 请对我微笑 我会看着你 到人海的那面 他一定对你很好 我能我能感觉的到 亲爱的都忘了吧 我曾说的天荒地老 他一定会比我好 一直一直对你很好 亲爱的别回头了 我会我会忍不住的 他一定对你很好 我能我能感觉的到 亲爱的全忘了吧 我曾说的天荒地老 我会逼自己做到 不管从前有多美好 亲爱的别回头了 我会习惯一个人的  8月7日 母亲节 快到了รักแม่จัง ใกล้วันแม่แล้ว ขอมอบเพลงนี้ให้แม่นะ 世上只有妈妈好
世上只有妈妈好 有妈的孩子像个宝 投进了妈妈的怀抱 幸福享不了 世上只有妈妈好 有妈的孩子像个宝 投进了妈妈的怀抱 幸福享不了 没有妈妈最苦恼 没妈的孩子像根草 离开了妈妈的怀抱 幸福哪里找 没有妈妈最苦恼 没妈的孩子像根草 离开了妈妈的怀抱 幸福哪里找..............
7月2日 แล้วมันจะเหลืออะไรเธอทำได้งัย ใช้ความรู้สึก ความหวังดีของคน โดยเฉพาะความจริงใจของฉัน
มาทำเป็นของไม่มีค่า ทำเพื่อให้ตัวเธอเป็นผู้ชนะ แต่เมื่อความจริงถูกเปิดเผย
แต่เรากลับทำอะไรไม่ได้ เหมือนมันจะสายเกินไปที่จะแก้ไข
ได้แต่ทำใจยอมรับ ทบทวน ปล่อยผ่าน และให้อภัย
แต่การให้อภัยของฉัน ไม่ได้หมายความว่าฉันยกโทษให้เธอ แต่มันเป็นการยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้น
ฉันคงยกโทษให้เธอไม่ได้ เพราะการที่เธอดึงฉันไปเล่นอยู่ในเกมของเธอโดยที่ฉันไม่รู้ตัว
ตลอดระยะเวลาที่คบกันมา มันทำให้ฉันทำผิดไปโดยที่ฉันไม่รู้และไม่ได้ตั้งใจ
ผิดต่อเพื่อน พี่ น้อง คนรอบข้าง ทั้งที่ฉันไม่เคยแม้แต่คิดที่จะทำผิดต่อพวกเขาเหล่านั้น
ความซื่อ(บื้อ)ของฉันคงทำให้เป็นเหยื่อของเธอ
เพราะฉันผิดหวัง เสียใจ เสียดาย ในตัวเธอ เธอผู้ซึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต
ต่อจากนี้ไปคงไปกันคนละทาง ขอให้เธอโชคดีในทางที่เธอเลือกก็แล้วกัน
ลาก่อน.......เพื่อนที่(เคย)รัก.......
6月23日 พ่อจ๋าพ่อจ๋า ถ้าพ่อร้องเพลงเก่ง หนูรู้ว่าพ่อต้องอยากร้องเพลงนี้ให้หนูฟัง
แต่พ่อไม่ต้องร้องให้หนูฟังหรอก
เพราะหนูจะร้องเพลงนี้เอง
เพลงนี้แทนทุกอย่างที่พ่อเป็นที่พ่อทำให้หนู
พ่อรักหนู หนูก็รักพ่อ
ดาวดวงน้อย
เพราะเธอนั้นคือ ทุกสิ่ง ในชีวิต ที่ฉัน มี ของมีค่าใด ไม่อาจ แทนค่าเทียม เท่าสิ่งนี้ ความรัก สร้างเธอ มอบเธอให้ฉัน คุ้มครอง ตลอดไป เจ้าคือดาวดวงน้อย ของพ่อ จับมือพ่อเอาไว้ พ่อจะพาเจ้าเดิน ข้ามไป สู่ปลายทางที่ดี แม้ยามร้องไห้ คอยปลอบ ยามเหน็บหนาว ให้ผ้าห่ม เห็นเธอนั้นมี ความสุข ลำบากกาย ก็ทนไหว เป็นสาย สัมพันธ์ ที่ไม่มีวัน สิ้นลง แม้วันตาย เจ้าคือดาวดวงน้อย ของพ่อ จับมือพ่อเอาไว้ พ่อจะพาเจ้าเดิน ข้ามไป สู่ปลายทางที่ดี * ไม่มีรัก ครั้งไหน รักมากแค่ไหน ยิ่งใหญ่เกิน ที่ให้เธอ เหนื่อยแค่ไหน ไม่ท้อ ทนได้เสมอ ขอให้เธอ มีความสุข ให้เจ้าเดินต่อไป ไม่น้อยหน้าใครใคร เจ้าคือดาวดวงน้อย ของพ่อ จับมือพ่อเอาไว้ พ่อจะพาเจ้าเดิน ข้ามไป สู่ปลายทางที่ดี แม้ รู้ว่าในสักวันหนึ่ง ต้องมีใครสักคน รักเธอ ขอให้เขาเป็นคนดี ไม่ทำให้เธอ เสียใจ รักเธอ อย่าง ที่ ฉัน รัก เธอ
6月15日 การคิดถึง....มันดีแค่ไหนใ น ข ณ ะ ที่ เ ร า คิ ด ถึ ง ค น ๆ นึ ง ต ล อ ด เ ว ล า
เ ค้ า ค น นั้ น ก็ อ า จ คิ ด ถึ ง ค น อื่ น อ ยู่ ก็ เ ป็ น ไ ด้ แ ล ะ บ า ง ค รั้ ง ก็ อ า จ มี ค น ที่ คิ ด ถึ ง เ ร า โ ด ย ที่ เ ร า ไ ม่ ส น ใ จ เ ล ย เ ช่ น กั น บ า ง ค รั้ ง ก า ร ไ ด้ ฝั น ไ ป ค น เ ดี ย ว มั น ก็ ดี ก ว่ า ก า ร ไ ด้ รู้ ค ว า ม จ ริ ง ที่ ว่ า สิ่ ง ที่ เ ร า คิ ด ทั้ ง ห ม ด มั น คื อ ค ว า ม ฝั น ข อ ง เ ร า เ อ ง เ พี ย ง ค น เ ดี ย ว ฉ ะ นั้ น ไ ม่ แ ป ล ก ที่ ค น ส่ ว น ใ ห ญ่ เ ลื อ ก ที่ จ ะ จ ม กั บ ค ว า ม ฝั น ม า ก ก ว่ า ก า ร ไ ด้ รั บ รู้ ค ว า ม จ ริ ง ก า ร ไ ม่ ไ ด้ เ ป็ น ที่ 1 ใ น ใ จ เ ค้ า ไ ม่ ใ ช่ เ รื่ อ ง น่ า เ ศ ร้ า . . . เ ร า อ า จ เ ป็ น ที่ 2 ซึ่ ง มั น ก็ ยั ง ดี ก ว่ า เ ป็ น ที่ 3 ที่ 4 . . . แ ล ะ ห า ก เ ร า เ ป็ นที่ 1 0 ใ น ใ จ เ ค้ า . . . ก็ ข อ ใ ห้ คิ ด ไ ว้ ว่ า ดี ก ว่ า เ ร า ไ ม่ มี ค ว า ม สำ คั ญ อ ะ ไ ร ใ น ใ จ เ ค้ า เ ล ย แ ต่ โ ป ร ด จำ ไ ว้ เ ถ อ ะ ว่ า ห า ก หั ว ใ จ ข อ ง คุ ณ ยั ง ไ ม่ ร้ อ ง ไ ห้ อ อ ก ม า ดั ง ๆ พ ร้ อ ม กั บ พู ด กั บ ตั ว เ อ ง ว่ า . . . ชั้ น เ ห นื่ อ ย เ ห ลื อ เ กิ น แ ล้ ว โ ป ร ด ห้ า ม ใ จ เ ถ อ ะ ก่ อ น ที่ ชั้ น จ ะ อ่ อ น ล้ า ไ ป ก ว่ า นี้ . . . ก็ จ ง ช อ บ ต่ อ ไ ป เ ถ อ ะ ก า ร รั ก ใ ค ร ซั ก ค น ไ ม่ ต้ อ ง ก า ร ค ว า ม พ ย า ย า ม " ก า ร ตั ด ใ จ " ต่ า ง ห า ก ที่ ต้ อ ง ใ ช้ ค ว า ม พ ย า ย า ม อ ย่ า ง ม าก ม า ย
ล อ ง ชั่ ง น้ำ ห นั ก ใ น ใ จ เ ร า ดู สิ ว่ า ค ว า ม สุ ข ย า ม ที่ คุ ณ ไ ด้ ส บ ต า เ ค้ า
กั บ ค ว า ม ทุ ก ข์ ย า ม ที่ คุ ณ ต้ อ ง ค อ ย ห ล บ ต า เ ค้ า
อั น ไ ห น มั น ห นั ก ห น า ก ว่ า กั น อ ย่ า โ ท ษ ตั ว เ อ ง ที่ ม า เ จ อ เ ค้ า ส า ย เ กิ น ไ ป . . . อ ย่ า โ ท ษ เ ค้ า ที่ ไ ม่ มี ใ จ ใ ห้ . . . อ ย่ า โ ท ษ โ ช ค ช ะ ต า ที่ ทำ ใ ห้ เ ร า พ บ กั น แ ต่ ไ ม่ ไ ด้ ทำ ใ ห้ เ ร า ใ จ ต ร ง กั น แ ต่ จ ง ยิ้ ม ใ ห้ กั บ ตั ว เ อ ง ที่ อ ย่ า ง น้ อ ย ถึ ง จ ะ พ บ กั บ เ ค้ า ค น นั้ น ส า ย เ กิ น ไ ป แ ต่ ก็ ยั ง ไ ด้ พ บ . . . ยิ้ ม ใ ห้ เ ค้ า ที่ ถึ ง จ ะ ไ ม่ ไ ด้ ใ ห้ ใ จ เ ร า ม า แ ต่ ก็ ยั ง ไ ด้ รั บ หั ว ใ จ ข อ ง เ ร า ไ ป . . . ยิ้ ม ใ ห้ กั บ โ ช ค ช ะ ต า ที่ ยั ง ทำ ใ ห้ เ ร า . . . ไ ด้ รู้ จั ก กั น คุ ณ ค ว ร จ ะ ดี ใ จ ด้ ว ย ซ้ำ ที่ ค รั้ ง ห นึ่ ง คุ ณ ไ ด้ เ จ อ ค น ที่ คุ ณ อ ย า ก เ ก็ บ ร อ ย ยิ้ ม ข อ ง เ ค้ า ไ ว้ ค น เ ดี ย ว ค น ที่ คุ ณ ใ ส่ ใ จ ก ว่ า ตั ว คุ ณ เ อ ง . . . ค น ที่ ทำ ใ ห้ คุ ณ หั ว เ ร า ะ . . . แ ล ะ ร้ อ ง ไ ห้ ไ ด้ ม า ก ม า ย . . . ค น ที่ เ พี ย ง แ ค่ ยิ้ ม ข อ ง เ ค้ า ก็ ส า ม า ร ถ เ ป ลี่ ย น วั น ที่ ห ม อ ง ห ม่ น . . . ใ ห้ ก ล า ย เ ป็ น วั น ที่ ส ด ใ ส
เ ท่ า นี้ มั น ก็ เ พี ย ง พ อ แ ล้ ว ไ ม่ ใ ช่ ห รื อ ? แ ค่ ก า ร ไ ด้ เ ห็ น ค น ที่ เ ร า รั ก ไ ด้ หั ว เ ร า ะ อ ยู่ กั บ ใ ค ร สั ก ค น ที่ เ ค้ า รั ก ม า ก ที่ สุ ด . . . นั่ น แ ห ล ะ คื อ ค ว า ม สุ ข ข อ ง ก า ร ไ ด้ รั ก . . . อ ย่ า ง จ ริ ง ใ จ ...
 ฉันขอโทษมีเพียงความเดียวดาย กับใจเราดวงเดิมๆ
กับฝันวันเก่าๆ กับเหงาที่ไม่จางไป มีเพียงดวงดารากับจันทราที่ลอยไป ที่รักเราอยู่ห่างอ้างว้างเริ่มเกาะกินใจ อยู่ไหนไม่เห็นเธอมานานแล้ว คิดถึงกันบ้างไหม อยากเห็นหน้าเธออีกสักครั้งหนึ่ง หวั่นไหวทุกครั้งที่ใจคิดถึงมันทนไม่ค่อยไหว เมื่อมองไปเห็นหน้าเธออยู่บนฟ้านั่น เมื่อไรหนอที่เธอจะกลับมา คอยนับวันเวลาเธอจะให้อภัย โกรธนานไปแล้วหรือเธอจะมีรักใหม่ ดีกันอีกครั้งได้ไหมฉันขอโทษ อยู่ไหนไม่เห็นเธอมานานแล้ว คิดถึงกันบ้างไหม อยากเห็นหน้าเธออีกสักครั้งหนึ่ง หวั่นไหวทุกครั้งที่ใจคิดถึงมันทนไม่ค่อยไหว เมื่อมองไปเห็นหน้าเธออยู่บนฟ้านั่น เมื่อไรหนอที่เธอจะกลับมา คอยนับวันเวลาเธอจะให้อภัย โกรธนานไปแล้วหรือเธอจะมีรักใหม่ ดีกันอีกครั้งได้ไหมฉันขอโทษ โกรธนานไปแล้วหรือเธอจะมีรักใหม่ ดีกันอีกครั้งได้ไหมฉันขอโทษ ไม่รู้เป็นไรฟังเพลงนี้ครั้งแรกก้อรู้สึกว่าชอบ ชอบมากมากเลย
อยากมีเก็บไว้เป็นเพลงของตัวเอง ฟังได้ตลอดทั้งวันก้อฟังได้
มันไม่มีอะไรสำคัญมานักหรอก เนื้อหาก้อไม่ได้เกี่ยวอะไรกับชีวิตเราเลยสักนิด
แต่ฟังแล้วกลับรู้สึกผูกพันกับเพลงนี้จัง ฉันขอโทษ
|
|
|
