引用

กันและกัน

อยากเขียนอะไรตั้งมากมาย แต่พอจะเขียนจริงกลับไม่รู้จะเริ่มยังงัย

เขียนเรื่องอะไรดี

............................

สุดท้ายก็วกกลับมาเขียนเรื่องของหัวใจตัวเอง

 

สบายดีหรือเปล่า......หัวใจ

 

เป็นงัยบ้าง โดนคนใจร้ายทำร้ายมาอีกแล้วใช่มั้ย .......อดทนหน่อยนะ

 

อย่าเพิ่งท้อล่ะ.......ฉันก็จะทนเหมือนกัน

 

ถ้าเธอทนได้กับใครทำทำร้ายเธอ ฉันก็ทนได้

 

 

ลืมบางคนที่เขาไม่เคยสนใจ

 

ถึงมันจะยาก......แต่ฉันก็ไม่อยากให้เธอโดนทำร้าย เพราะฉันรู้ว่าเธอต้องทรมานแค่ไหน

 

ปล่อยเขาไปเถอะนะ

 

อยู่กับฉัน อยู่กับฉัน อยู่กับฉัน  ทำเพื่อเรา เราทั้งคู่ที่เป็นคนคนเดียวกัน

 ฉันคือร่างกาย ที่อยู่ได้ต้องมีหัวใจ  เธอคือหัวใจของฉัน

 

เธอเจ็บ ฉันก็เจ็บ เธออ่อนล้า ฉันก็อ่อนแรง

 

เธอเข้มแข็ง ฉันก็มีพลัง  เธอมีความรัก ฉันก็มีความสุข

 

หากเธอทุกข์ ฉันก็สิ้นหวัง

 

ถ้าอย่างนั้นเรามาร่วมมือกัน สร้างความสุขให้กับตัวเอง

 

 

หัวใจของฉัน ไม่ต้องการความเจ็บปวด โปรดอย่ามาทำร้ายกัน.............

　　世上只有妈妈好   有妈的孩子像个宝

　　投进了妈妈的怀抱    幸福享不了

　　世上只有妈妈好    有妈的孩子像个宝

　　投进了妈妈的怀抱    幸福享不了

　 　没有妈妈最苦恼     没妈的孩子像根草

　　离开了妈妈的怀抱     幸福哪里找

　　没有妈妈最苦恼    没妈的孩子像根草

　　              离开了妈妈的怀抱     幸福哪里找..............

ทำไมเวลาที่ฝนตก เรามักจะคิดถึงคนที่เรารัก เราผูกพัน และบางครั้งก็รู้สึกเหงาด้วย

เมื่อก่อนนี้ ท้องฟ้า แผ่นดิน และผืนน้ำ เป็นเพื่อนรักกัน
ทั้งสามอยู่ใกล้ชิดติดกัน จนกระทั่งโลกได้กำเนิดพืชและสัตว์ขึ้น

แผ่นดินและผืนน้ำก็มัวแต่ดูแลเอาใจใส่พืชและสัตว์ จนละเลยและไม่สนใจท้องฟ้า ท้องฟ้าก็เริ่มรู้สึกน้อยใจ และถอยตัวห่างออกไป ห่างออกไปทุกที ทุกที

จนถึงวันที่มีนกตัวแรกออกโบยบิน แผ่นดินและผืนน้ำจึงได้รู้ว่าท้องฟ้าได้จากไปไกลแสนไกล แผ่นดินและผืนน้ำพยายามส่งเสียงเรียกท้องฟ้า แต่ท้องฟ้าอยู่ไกลมาก เลยไม่ได้ยิน

นกตัวนั้นจึงอาสาที่จะไปบอกกับท้องฟ้า นกก็บินขึ้นสูง สูงขึ้น สูงขึ้น และส่งเสียงเรียก แต่เสียงนกนั้นเบาเกินไป ไปไม่ถึงท้องฟ้า แต่นกก็สัญญาว่า ต่อไปนี้นกทุกตัวจะบินขึ้นสู่ท้องฟ้า เพื่อนำข่าวจากแผ่นดินและผืนน้ำไปบอก
ผืนน้ำและแผ่นดินรู้สึกเศร้าใจที่เพื่อนได้ห่างออกไปไกล และคิดถึงเพื่อนเหลือเกิน ผืนน้ำพยายามที่จะม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่นครั้งแล้วครั้งเล่า

แผ่นดินพยายามยกตัวสูงจนตั้งตระหง่าน แต่นั่นก็ยังสูงไม่พอ ยังไม่ใกล้ท้องฟ้า

พระอาทิตย์ซึ่งเฝ้ามองดูเหตุการณ์มาโดยตลอด
ก็บอกกับทั้งสองว่า "เราอาจจะช่วยพวกเจ้าได้" พระอาทิตย์จึงอาสาช่วย โดยการส่องแสงลงมายังผืนน้ำและแผ่นดิน

ทำให้ระเหยกลายเป็นไอ ลอยไปรวมตัวกันเป็นก้อนเมฆ ลอยขึ้นไปบอกข่าวแก่ท้องฟ้า เล่าเรื่องราวต่างๆเป็นรูปตามที่

แผ่นดินและผืนน้ำได้พบเจอมา และบอกว่าแผ่นดินและผืนน้ำคิดถึงมาก อยากให้ท้องฟ้าลงมาสนิทแนบชิดเหมือนเมื่อก่อน

ท้องฟ้าได้รับรู้เรื่องราว ก็รู้สึกเสียใจ แต่ก็กลับลงไปไม่ได้
"ฉันกลับลงไปไม่ได้หรอก เพราะฉันเติบโตขึ้น และอยู่สูงเกินไป ลงไปไม่ได้แล้ว ฉันได้แผ่ขยายตัวเองจนกว้างขวาง ที่ฉันทำได้ก็เพียงแต่เฝ้ามองดูอยู่ไกลๆ และโอบกอดแผ่นดินและผืนน้ำไว้อย่างอ่อนโยนเท่านั้น
และถึงแม้จะมีนกบินมาส่งข่าว แต่ฉันก็ยังคิดถึงแผ่นดินและผืนน้ำและอยากจะบอกกับทั้งสองว่า ฉันเองคิดถึงเพื่อนมากมายเพียงใด"

ก้อนเมฆก็ตอบว่า "อยู่บนนี้นานๆก็เหงาเหมือนกัน บางทีก็อยากกลับลงไปข้างล่างบ้าง"

ท้องฟ้าเลยบอกว่า "ฉันก็เหงาเหมือนกัน แต่ว่าฉันกลับลงไปไม่ได้ แต่เจ้าลงไปได้นี่ ถ้าอย่างนั้นฉันจะส่งเจ้ากลับลงไป และความคิดถึงของฉันก็หนักมากพอที่จะส่งพวกเจ้าลงไปหมดทั้งท้องฟ้า"

จากนั้นก้อนเมฆทั้งหมดก็รวมตัวกัน และรวมเข้ากับความคิดถึงอันมากมายของท้องฟ้า แล้วตกลงมาเป็นหยาดฝน ส่งผ่านความรัก ความคิดถึงมายังแผ่นดินและผืนน้ำ
จึงไม่แปลก ถ้าเมื่อใดที่ฝนตก แล้วเราจะรู้สึกคิดถึงคนที่เรารัก

คนที่เราผูกพัน และบางครั้ง ท้องฟ้าก็ส่งความเหงาลงมาด้วย